Verantwoording

De inzamelingsaktie www.snoezelenvoorchris.nl is tot mijn grote vreugde succesvol afgerond. Iedereen heeft enthousiast gedoneerd voor een prachtige snoezelruimte op de dagbesteding van de Amerpoort, de instelling waar Chris sinds april 2011 woont. Vanaf begin juli wordt er enthousiast gebruik van gemaakt en alle zorgverleners zijn dolblij met deze belangrijke toevoeging voor de dagelijkse activiteiten.

Sinds deze tijd, heb ik gemerkt, dat mensen uit ons dorp en ook daarbuiten begaan zijn met onze gezinssituatie.  Vaak krijg ik de vraag, ‘hoe gaat het met de kinderen?’ Het antwoord is meestal te lang, dus zeg ik: Oke! Ik voel de nieuwsgierigheid en het medeleven, tegelijk. En dat is prima. Maar ook hulpverleners waarmee ons gezin te maken heeft, vragen ze zich vaak af hoe het er nu aan toe gaat bij ons. Want een gezin met drie gehandicapte kinderen is uniek. Van buitenaf lijkt het best mee te vallen en zelfs mensen die ons al langer kennen, weten niet altijd wat er zich afspeelt in ons gezin. 

De verschillende karakters van Felix en Marieke, ondanks hetzelfde syndroom, hun onzekere toekomst, de tegenstellingen tussen hen en Piet en Femke, het leven van mijn kind in de instelling, mijn eigen sociale leven en ga zo maar door, het loopt allemaal door elkaar heen. In mijn hoofd ben ik soms met alles tegelijk bezig en dat maakt mijn leven interessant en intensief. Soms zijn de gebeurtenissen, die ik meemaak onvoorstelbaar, positief maar helaas vaak ook negatief. Deze bijzondere moment zijn moeilijk uit te leggen en een verhaal op zich. Ronald en ik realiseren ons vaak, dat we gewend zijn aan de soms ongeloofwaardig en verbijsterende voorvallen die we meemaken en situaties waarin we belanden. We dealen ermee, relativeren, reageren ironisch en cynisch en vergeten het vaak. 

Toch heb ik de behoefte ze op te schrijven.  Enerzijds schrijf ik hiermee ‘van me af’, anderzijds wil ik het me voor de toekomst herinneren. Het opschrijven geeft me inzicht, waarom ik me soms zo onzeker, wanhopig en machteloos voel. Maar er zijn ook even zoveel momenten dat ik me gewoon gelukkig en blij voel. 

Met deze blog wil ik inzicht geven in de dagelijkse perikelen; leuke en minder leuke momenten in mijn leven met mijn bijzondere gezin. Soms kun je ook lezen over wat er eerder gebeurd is om perspectief te krijgen over de huidige gang van zaken. 

Daarnaast is deze blog een voorloper op mijn boek, mijn levensverhaal als moeder. Dit boek zal gaan over de tijd dat steeds meer duidelijk werd, dat Felix, Chris en Marieke zich niet goed ontwikkelden en ‘anders’ zouden worden. Maar vooral wat het effect hiervan was op Ronald en mij, ons gezin, onze familie en vrienden. Het valt me zwaar om elke keer terug te gaan naar deze moeilijkste periode van mijn leven en erover schrijven. Maar ik wil het afronden omdat ik geloof, dat ik deze informatie van waarde zal zijn voor andere mensen die hetzelfde overkomt. Maar ook hulpverleners zal het inzicht geven in ‘gehandicapte’ families en misschien zijn mijn ervaringen ook van belang voor anderen die tegenspoed overkomt. Want ik ben een gelukkig mens, ondanks alles.